Bera Liegla



Ros. — Bierie Ligiela; fr. — Beurre Liegel; niem. mas Winterbutterbirne
Stara odmiana, pochodzenia prawdopodobnie czeskiego, znana w Europie Środkowej już w końcu XVIII wieku. W Polsce spo­tykana tylko w starych sadach. Drzewo rośnie silnie. Tworzy koronę szerokostożkowatą. W okres owocowania wchodzi wcześnie, owocuje regularnie, obficie. Na mróz jest dostatecznie wytrzymałe, na parch wrażliwe. Owoce średniej wielkości, czasem duże, niezbyt wyrównane, róż­nego kształtu, przeważnie jednak kulistojajowate. Skórka zielon-kawożółta, czasem z lekkim rumieńcem, gładka, cienka, ale mocna. Przetchlinki drobne, szare. Szypułka średniej długości lub krótka, średniej grubości, lekko łukowato wygięta, osadzona w niewielkim, płytkim zagłębieniu. Kielich otwarty. Miąższ żół­tawy, delikatny, soczysty, słodki z silnym muszkowatym sma­kiem (tabl. 25, 2).
Owoce należy zbierać w pierwszej połowie października. Mogą być przetrzymane około miesiąca, czasem nawet do grudnia. Odmiana deserowa, dobrze rośnie na pigwie. Można ją zalecić do uprawy towarowej na glebach żyznych, głębokich, na których przy odpowiednim pielęgnowaniu może owocować tak obficie jak Konferencja. Ze względu na wrażliwość na parch nie nadaje się do ogrodów przydomowych.
Bardzo często można spotkać w uprawie Jesienną Berę Liegla. Jest to odmiana pochodzenia belgijskiego, pod względem cha­rakteru wzrostu, kształtu liści i barwy pędów bardzo podobna do opisanej, ale owoce ma przeważnie mniejsze, bardziej gruszkowa-te. Ze względu na mniejszą podatność na parch odmiana ta na­daje się do ogrodów przydomowych i działkowych.