Tonkowietka



Ros. — Tonkowietka
Odmiana pochodzenia rosyjskiego. Uprawiana jest w niedużej ilości tylko w najchłodniejszych rejonach Związku Radzieckiego. W Polsce rzadko spotykana.
Drzewo w młodości rośnie bardzo silnie. Tworzy koronę szeroko-stożkowatą. W okres owocowania wchodzi średnio wcześnie, owo­cuje dość obficie, corocznie. Na mróz wyjątkowo wytrzymałe, dobrze znosi temperatury do — 40°C, na parch średnio wrażliwe. Owoce drobne, jajowate. Skórka cienka, gładka, jasnozielona, ze słabym rumieńcem. Szypułka długa, wygięta. Zagłębienia szypuł-kowego brak. Kielich otwarty. Zagłębienie kielichowe szerokie, płytkie, Miąższ biały, średnio soczysty, kwaśnosłodki, nieco cierpki, mało smaczny.
Owoce zbiera się w drugiej dekadzie września. Do konsumpcji nadają się po 4—7 dniach. Przechowują się bardzo krótko. Ze względu na niską jakość owoców nie nadają się ani do sadów towarowych, ani amatorskich. Zasługuje na zbadanie jako prze­wodnia dla odmian uprawianych w Polsce.