Inflancka



Pochodzenie tej odmiany nie jest znane. Na jej wytrzymałość na mróz zwrócił uwagę pierwszy inż. Piotr Hoser ze Żbikowa. Jest ona mało u nas rozpowszechniona.
Drzewo rośnie silnie, w szkółce nieco krzywo. Koronę tworzy wyniosłą, niesymetryczną, ze zwisającymi gałęziami. W okres owocowania wchodzi wcześnie (w 4—5 roku po posadzeniu). Owo­cuje obficie, ale raczej przemiennie. Jest wytrzymałe na mróz i odporne na choroby.
Owoce małe, rzadziej średniej wielkości, o rozmiarach 54X52 mm i ciężarze 50—65 g, kulistojajowate. Skórka średniej grubości, zielonkawa, słabo błyszcząca. Przetchlinki gęsto rozsiane,
wy­raźne, zielone. Szypułka dość gruba, długości około 22 mm, u na­sady i przy końcu bardziej mięsista, osadzona nieco poniżej wierzchołka owocu. Zamiast zagłębienia szypułkowego występu­je wąska, płytka bruzda wokół zgrubiałej w tym miejscu szy-pułki. Koło szypułki występuje nieregularne ordzawienie. Kie­lich średniej wielkości, półotwarty, z krótkimi, grubymi, naj­częściej sterczącymi działkami. Zagłębienie kielichowe bardzo płytkie, szerokie. Często kielich osadzony jest na wzniesieniu o brzegach wyraźnie pofałdowanych. Miąższ kremowobiały, kwaskowaty, luźny, dość gruboziarnisty, średnio soczysty, nie­zbyt smaczny. Gniazdo nasienne duże, otoczone grubym pierście­niem komórek kamiennych, komory duże. Nasiona liczne, szero-kojajowate, płaskie. Owoce dojrzewają na początku sierpnia, zwykle na kilka dni przed Faworytką. Przetrzymać je można bardzo krótko, gdyż szybko przejrzewają, ulęgając się od środka.
Inflancka może być uprawiana w rejonach o najostrzejszym kli­macie. Ze względu na wczesną porę dojrzewania owoców oraz ich mierny smak nie jest zalecana do sadów towarowych w re­jonach sprzyjających uprawie gruszy. Natomiast jako przewodnia może oddać duże usługi we wszystkich typach sadów.