Enie



Odmiana pochodzenia kanadyjskiego. U nas mało rozpowszech­niona, przez pewien czas była zalecana do prób. Drzewo rośnie bardzo silnie. Tworzy koronę wyniosłą, stożkowa­tą. W okres owocowania wchodzi średnio wcześnie, owocuje co­rocznie, umiarkowanie. Na mróz jest zupełnie wytrzymałe, na parch dość odporne.
Dojrzewanie owocu
Przydatność odmiany
Owoce średniej wielkości lub małe, o rozmiarach 40X50 mm i ciężarze 40—70 g, kuliste. Skórka gładka, zielonkawożółta, przeważnie bez rumieńca. Szypułka dość długa, średniej grubo­ści. Zagłębienie szypułkowe drobne. Kielich półotwarty, mały. Zagłębienie kielichowe płytkie. Miąższ dość gruboziarnisty, kre-mówobiały, soczysty, aromatyczny, średnio smaczny. Owoce zbiera się w pierwszej dekadzie sierpnia. Do konsumpcji nadają się wkrótce po zabiorze. Przechowują się bardzo krótko. Ze względu na mierny smak owoców odmiana nieprzydatna do sadów towarowych. Nadaje się do sadów amatorskich w rejo- nach, gdzie deserowe odmiany grusz wymarzają.