Landsberska



Ros. — Rieniet landsbergskij; czes. — Landsberska reneta; niem. — Lands­berger Renette
Odmiana otrzymana w XIX w. przez Burchardta w Gorzo­wie Wlkp. Uprawiana głównie w Polsce, ale obecnie coraz rza­dziej ze względu na wiele wad. Drzewo rośnie silnie. Tworzy koronę luźną, szerokorozłożystą, Drzewo spłaszczoną. W okres owocowania wchodzi wcześnie, w 3—5 roku po posadzeniu. Owocuje bardzo obficie, ale najczęściej przemien­nie. Drzewo bardzo wrażliwe na mróz, podatne na parch i mącz­niak oraz także na foawełnicę korówkę.
Owoce duże lub średniej wielkości, bardzo niewyrównane, przy Owoc obfitym owocowaniu nawet małe, najczęściej kulistostożkowate, nieco spłaszczone. Skórka gładka, czasem tłusta, nieco błyszcząca, zielonkawożółta, dość często ze słabym, pomarańczowym lub po-marańczowokarminowym rumieńcem. Przetchlinki jasnozielonka-we lub szarobrązowe, dość rzadko rozmieszczone. Szypułka śred­niej długości lub długa, zwłaszcza u owoców mniejszych. Zagłę­bienie szypułkowe średniej szerokości i głębokości, najczęściej ordzawione. Kielich średniej wielkości, półotwarty lufo otwarty, o działkach szerokich, ostro zakończonych. Zagłębienie kielichowe o brzegach lekko żebrowanych, lekkie żebrowanie przechodzi na owoc. Miąższ zielonkawokremowy lub żółtawobiały, soczysty win­ny. Komory nasienne duże, otwarte. Nasiona liczne, średniej wiel­kości, wydłużone, często z kantami, ostro zakończone (tabl. 10. 2).

Owoce należy zbierać w końcu września lub na początku paździer­nika. Przed zbiorem nie opadają. Dojrzałość spożywczą osiągają w listopadzie lub grudniu. Owoce duże szybko przejrzewają i łatwo gniją, drobniejsze przechowują się do stycznia. Najodpo­wiedniejsza jest temperatura w pobliżu zera. Transport znoszą źle.
Owoce smaczne, deserowe, nadają się także na przetwory, głów­nie na soki i wina. Owoce małe są niesmaczne. Odmiana może być zalecana do uprawy towarowej w pobliżu większych rynków zbytu i do ogrodów przydomowych. Obecnie coraz mniej ceniona z powodu wrażliwości na mróz i choroby.