Bukówka



Odmiana pochodzenia polskiego, uprawiana w woj. rzeszowskim i przemyskim, a szczególnie w woj. krośnieńskim, na innych te­renach prawie nie znana.
Drzewo
Owoc
Drzewo rośnie umiarkowanie, tworzy koronę kulistą, średnio za­gęszczoną. Kwitnie dość późno. W okres owocowania wchodzi dość późno, ale owocuje bardzo obficie, choć przemiennie. Na mróz bardzo wytrzymałe, na choroby odporne. Może być upra­wiane nawet na glebach cięższych i wilgotnych. Owoce średniej wielkości lub drobne, baryłkowatokuliste, przy kielichu nieco spłaszczone. Skórka mocna, gładka, tłustawa, żół­tawa z lekkim, rozmytym, brunatnoczerwonym rumieńcem. Szy-pułka krótka, średniej grubości. Zagłębienie szypułkowe niezbyt głębokie. Kielich duży, zamknięty. Zagłębienie kielichowe płytkie, dość szerokie. Miąższ białawy, po dojrzeniu kruchy, jędrny, śred­nio soczysty, kwaskowaty, mało smaczny.
Dojrzewanie owocu
Owoce zbiera się późno, zwykle około połowy października. Prze­chowują się dobrze do maja. Czasem ulegają oparzeliźnie po­wierzchniowej.
Przydatność odmiany
Owoce kuchenne i przemysłowe. Spożywane na surowo na przed­wiośniu mogą być uważane nawet za stołowe. Bukówka ma tyl­ko lokalne znaczenie. Może być uprawiana w ograniczonym za­sięgu tam, gdzie już nie udają się Grochówka i Starking.