Glogierówka



Ros. — Pepinka litowskaja, Pepin litowskij; ang. Gloger o vka; niem. — Littauischer Pepping
Odmiana pochodząca z krajów nadbałtyckich. Bardzo popularna w chłodnych rejonach klimatycznych ZSRR, szczególnie w Li­tewskiej i Białoruskiej SRR. W Polsce nieliczne już drzewa spo­tyka się w Białostockiem.
Drzewo początkowo rośnie słabo, później średnio silnie, ma cha­rakterystycznie krzywy pień i przewodnik, koronę niekształtną, o gałęziach zwieszających się. Kwitnie wcześnie. W okres owoco­wania wchodzi wcześnie. Owocuje bardzo obficie, ale przemien­nie. Drzewa są krótkowieczne, choć wytrzymałe na mróz oraz niewybredne co do gleby i stanowiska. Podatne na parch i mącz-niak.
Owoce małe, kuliste lub jajowato wydłużone, kształtne. Skórka cienka, jasnozielonkawa, lekko tłusta, z rumieńcem rozmytym, różowoczerwonym. Szypułka długa, cienka. Zagłębienie szypuł- kowe płytkie, bardzo wąskie. Kielich zamknięty lub półotwarty,
0 dużych, omszonych działkach. Zagłębienie kielichowe płytkie, średniej szerokości. Miąższ biały, bardzo delikatny, luźny, o przy­jemnym winnym smaku, soczysty, aromatyczny. Gniazdo nasien­ne duże, komory otwarte.
Dojrzewanie owocu
Owoce osiągają dojrzałość zbiorczą w połowie września. Bardzo łatwo opadają. Przechować je można do grudnia. Są niezmiernie podatne na uszkodzenia mechaniczne, toteż nie nadają się do transportu.
Przydatność odmiany
Odmiana amatorska, o dużej przydatności na przeroby. Może być uprawiana w najchłodniejszych rejonach Polski w ogrodach przy­domowych.