Węgierka Zwykła



Ros. — Wiengierka obyknowiennaja; ang. — Sweet Common Prune; czes. — Domaci svestka; fr. — Quetsche d'Allemagne, Quetsche commune; niem. — Hauszwetsche
Węgierka Zwykła jest znana w Europie od połowy XVII w. Praw­dopodobnie pochodzi z Azji Mniejszej. W obrębie tej odmiany istnieje wiele typów o różnej wartości.
Drzewo rośnie średnio silnie. Tworzy w młodości koronę stożko- Drzewo watą, która później jest zbliżona do kulistej. Korona jest rów­nomiernie zagęszczona i wymaga intensywnego prześwietlania. Rozgałęzienia drugiego rzędu są ukośnie skierowane do góry i silnie rozgałęzione. Krótkopędy liczne. Pędy jednoroczne od strony nasłonecznionej czerwonobrunatne, w miejscach zacienio­nych oliwkowozielone, dość cienkie, nagie, z licznymi, drobnymi, ciemnymi przetchlinkami. Pączki liściowe małe, lekko wydłużone, tępo zakończone, pączki kwiatowe zbliżone do kulistych, ciemno­brązowe. Pączki przylegające do pędu. Liście średniej wielkości, wąskoeliptyczne, przy wierzchołku ostro zakończone, o brzegach przeważnie pojedynczo, rzadziej podwójnie piłkowanych. Kwiaty małe, zielonawe, rozwijają się późno. Odmiana samopylna. Drze­wo w okres owocowania wchodzi średnio późno, owocuje regu­larnie, średnio obficie, a na glebach o dużej zawartości próchnicy i wody — obficie. Na glebach suchych i ubogich owoce są bardzo drobne. Drzewo średnio wytrzymałe na mróz, silnie porażane przez szarkę. Owoce średniej wielkości lub małe, o ciężarze 25—30 g, owalne lub odwrotnie jajowate. Wysokość owocu °woc 3,4 cm, szerokość 3,4 cm, grubość 2,9 cm. Zagłębienie szypułko-we płytkie i wąskie. Strona brzuszna owocu silniej wypukła niż grzbietowa, największe uwypuklenie w połowie owocu lub w V3 wysokości. Na stronie brzusznej płytka bruzda z ledwo wi­docznym szwem dzieli owoc na dwie symetryczne części. Na stronie przysłupkowej owoc jest silnie zwężony. Znak posłupko-wy mały, umieszczony na końcu bruzdy, z boku obok szczytu owocu. Szypułka długości 1,5 cm, cienka. Skórka brązowofiole-towa, pokryta białawym nalotem i małymi, brunatnymi cętkami lub kreskami, twarda, skórzasta i przeważnie źle odchodząca od miąższu. Miąższ złotożółty, żółty lub zielonożółty, zwarty, chrzą­stkowy, średnio soczysty, w owocach dojrzałych na ogół dobrze odchodzący od pestki. Pestka spłaszczona, owalnie wydłużona, ostro zakończona na obu końcach, najszersza w połowie lub w Vs wysokości, o ciężarze około 1 g. Szew brzuszny szeroki, gładki, z płytkimi bruzdami (tabl. 32, 2).
Owoce dojrzewają od połowy września do końca października, Dojrzewanie zależnie od stanowiska. Przed zbiorem owoce nie opadają i można owocu je dłużej przetrzymać na drzewie. Transport znoszą dobrze. Owoce deserowe i nadające się na różne przetwory. Odmiana Przydatność odpowiednia dla sadów wszystkich typów. Najwięcej drzew tej odn,iai,y odmiany znajduje się w Polsce południowej.