Węgierka Włoska



Ros. — Wiengierka italjanskaja; ang. — Italian Prune; czes. fr. — Quetsche d'Italie; niem. — Italienische Zwetsche

Vlaska,
Odmiana nieznanego pochodzenia, rozpowszechniona w Europie i w Ameryce. Do Szwajcarii została wprowadzona przez Fellen­berga i dlatego spotyka się ją u nas także pod nazwą Węgierka Fellenberga. W Polsce od dawna znana, ale dotychczas mało roz­powszechniona w sadach towarowych z powodu słabego owoco­wania.

Drzewo w młodości rośnie bardzo silnie, później średnio silnie. Tworzy koronę kulistą lub kopulastą, gęstą, niesymetryczną, o gałęziach zwisających, bogato ulistnionych. Pędy jednoroczne szarofioletowe, zacienione — żółtawozielone lub zielonobrązo-we, nagie, o słabym połysku. Pączki liściowe średniej wielkości, ostro zakończone, odstające od pędu, osadzone na grubych po­duszkach. Pączki kwiatowe bardziej zaokrąglone, tępe. Liście róż­nej wielkości, eliptyczne lub odwrotnie jajowate, wydłużone, bli­żej wierzchołka najszersze, a przy ogonku klinowato zwężające się, o brzegach równomiernie piłkowanych, ciemnozielone, lśnią­ce, od spodu owłosione. Ogonek średniej długości, z małymi gru­czołami. Kwiaty dość duże, o płatkach białozielonkawych, elip-tycznychi nie stykających się. Kwitnie obficie i późno. Odmiana samopylna, ale lepsze plony daje po zapyleniu obcym pyłkiem. W okres owocowania wchodzi późno, zazwyczaj w 5—6 roku po posadzeniu. Owocuje corocznie, ale przeważnie niezbyt obficie, zwłaszcza szczepiona na ałyczy. Na innych podkładkach (Brom-pton, Pershore i siewki Wangenheima) owocuje dobrze. Drzewo na mróz dość wytrzymałe, na choroby odporne, natomiast owoce są silnie atakowane przez owocówkę śliwkóweczkę. Węgierka Włoska najlepiej udaje się na glebach żyznych, ciepłych, dosta­tecznie wilgotnych, wszędzie tam, gdzie dobrze rośnie i plonuje Węgierka Zwykła.
Owoce duże lub bardzo duże, o ciężarze 40—45 g, zazwyczaj owalne. Wysokość owocu 4,9 cm, szerokość 3,9 cm i grubość 3,9 cm. Zagłębienie szypułkowe wąskie, płytkie, o brzegu wy­raźnie niższym od strony bruzdy. Szeroka i dość głęboka bruzda dzieli owoc na dwie nierówne części. Strona brzuszna owocu zwykle uwypuklona, grzbietowa płaska. Znak posłupkowy w po­staci małego, rdzawego punktu, umieszczonego na wzniesieniu od strony brzusznej. Szypułka średniej długości (około 2 cm), dość gruba. Skórka ciemnogranatowa, gdzieniegdzie fioletowograna-towa z niebieskim nalotem i licznymi, rdzawymi plamkami, gru­ba i twarda, odchodząca od miąższu tylko bardzo dojrzałego. Miąższ złotożółty z jaśniejszymi żyłkami, jędrny, soczysty, ścisły, wirmosłodki, bardzo smaczny, łatwo odchodzący od pestki. Pestka owalna, ostro zakończona od strony szypułki, od strony dolnej zaokrąglona, niesymetryczna, płaska (tabl. 32, 1). Owoce dojrzewają w drugiej połowie września, zwykle w kilka dni po owocach odmiany Stanley, a na kilka dni przed Węgierką Zwykłą. Okres dojrzewania trwa około 2 tygodni. Transport zno­szą dobrze. Wspaniałe owoce deserowe oraz bardzo dobre na susz i powidła. Odmiana może być zalecana do uprawy towarowej (szczepiona na siewkach Węgierki Wangenheima), a także do ogrodów przy­domowych i działkowych szczepiona na podkładkach słabo ro­snących (Pershore).