Stanley



Odmiana amerykańska, otrzymana w 1913 r. ze skrzyżowania odmian Węgierka z Agen i Wielki Książę (Grand Duke) w Nowo­jorskiej Stacji Doświadczalnej Geneva. Do produkcji zalecona w 1926 r., a w kilka lat później sprowadzona do Polski. Obecnie jest u nas bardzo znana i ceniona z powodu nadzwyczajnej plen­ności.
Drzewo początkowo rośnie silnie, później słabo. Tworzy koronę wyniosłą, kulistostożkowatą, luźną, niezbyt symetryczną, ze zwi­sającymi gałęziami. Pędy oliwkowo- lub fioletowobrunatne, mato­we. Pączki ostro zakończone, silnie odstające od pędu. Liście eliptyczne lub odwrotnie jajowate, u nasady nieco zaokrąglone, przy wierzchołku ostro zwężone, o brzegach podwójnie tępo piłko­wanych. Ogonki liściowe średniej długości. Kwiaty średniej wiel­kości, o płatkach białych, szerokojajowatych. Drzewo kwitnie o średniej porze. Odmiana całkowicie samopylna. W okres owoco­wania wchodzi bardzo wcześnie. Owocuje corocznie, bardzo obfi­cie. Drzewo na mróz niezupełnie wytrzymałe, a w ciężkie zimy uszkadzane są także pąki kwiatowe. Kwiaty wrażliwe na wiosen­ne przymrozki. Odmiana na choroby i szkodniki na ogół od­porna.
Owoce duże lub bardzo duże, o ciężarze 40—50 g, jajowate, zwę-194 żonę przy szypułce. Wysokość owocu 4,8 cm, szerokość 4,0 cm
i grubość 3,6 cm. Zagłębienie szypułkowe głębokie i średnio sze­rokie, z kanciastymi brzegami. Strona brzuszna z głęboką bruzdą, dzielącą najczęściej owoc na dwie niesymetryczne części. Strona grzbietowa regularnie wypukła, na samym grzbiecie prawie płaska. Znak posłupkowy mały, umieszczony obok najwyższego wzniesienia wierzchołka przepołowionego bruzdą. Szypułka dłu­gości około 2,5 cm. Skórka ciemnogranatowa z silnym, niebie-skofioletowym nalotem, z bardzo drobnymi, jasnobrązowymi przetchlinkami, u dojrzałych owoców odchodząca od miąższu. Miąższ żółty lub zielonkawożółty, mniej jędrny niż u węgierek, soczysty, lekko aromatyczny, słodki, u wyrośniętych owoców dobrze odchodzący od pestki. Pestka wydłużona, ostro zakoń­czona od strony szypułki, o szwie brzusznym gładkim (tabl. 31, 3). Owoce osiągają dojrzałość zbiorczą w połowie lub czasem w trze- Dojrzewanie ciej dekadzie września, zależnie od roku i rejonu, zwykle kilka owocu dni przed Węgierką Włoską. Przed zbiorem nie opadają. W celu uzyskania smaczniejszych owoców należy zbiór w miarę możno­ści opóźnić.
Owoce deserowe i doskonałe na przetwory. Odmiana zalecana do Przydatność wszystkich sadów w rejonach o niezbyt ostrym klimacie. W cza- odmiany sie ciężkich zim może przemarzać.