Żniwka



Odmiana o pochodzeniu nieznanym, nie zidentyfikowana z żadną inną odmianą, często mylnie nazywana mirabelką. Jest uprawia­na na Pogórzu Karpackim, mniej więcej do 700 m n.p.m. W obrę­bie tej odmiany istnieje duża różnorodność typów. Drzewo rośnie silnie. Tworzy koronę odwrotnie stożkowatą. Kwi­tnie średnio wcześnie. Odmiana samopylna. W okres owocowania wchodzi wcześnie, owocuje obficie, regularnie. Drzewo wytrzy­małe na mróz i odporne na choroby. Ma małe wymagania co do gleby i stanowiska.
Owoc
Owoce małe, o ciężarze 12—14 g, owalne lub jajowate, przy szypułce silnie zwężone. Zagłębienie szypułkowe wąskie i płyt­kie. Szew brzuszny wyraźny, umieszczony w płytkiej bruździe, dzieli owoc na 2 symetryczne części. Znak posłupkowy mały, umieszczony na końcu bruzdy. Szypułka cienka, naga, długości 1—1,5 cm. Skórka złotożółta, z białym nalotem. Miąższ złoto-żółty, słodkowinny, soczysty, bardzo aromatyczny, u niektórych typów i w pełnej dojrzałości łatwo odchodzący od pestki. Pestka silnie wydłużona, podobna do pestek węgierek, mała, ostro za­kończona, o licach gładkich.
Owoce dojrzewają w drugiej połowie sierpnia. Po dojrzeniu łatwo Dojrzewanie opadają. Transport znoszą dobrze.
Owoce deserowe oraz doskonałe na dżemy i przeciery, na kompo- Przydatność ty mniej przydatne ze względu na kwaśną skórkę. Odmiana na- odmiany daje się do ogrodów przydomowych i do sadów towarowych.