Węgierka Wczesna



Odmiana nieznanego pochodzenia, wyglądem owoców najbardziej zbliżona do Węgierki z Esslingen. W Polsce bardzo rozpowszech­niona i ceniona ze względu na plenność i wytrzymałość na mróz.
Drzewo Drzewo początkowo rośnie silnie. Tworzy koronę wyniosłą, stoż- kowatą, dość gęstą. Pędy dwuletnie brunatnowiśniowe. Liście średniej wielkości, jajowate wydłużone, od spodu dość gęsto owłosione, z wierzchu lekko błyszczące, o brzegach drobno ząb­kowanych. Drzewo kwitnie o średniej porze. Odmiana samopyl­na. W okres owocowania wchodzi bardzo wcześnie, owocuje bar­dzo obficie, przeważnie regularnie, corocznie. Drzewo na mróz dostatecznie wytrzymałe, na choroby i szkodniki odporne.
Owoc Owoce średniej wielkości, o ciężarze 32—38 g, po bokach spła- szczone, ostro zakończone. Wysokość owocu 4,1 cm, szerokość 3,0 cm i grubość 2,8 cm. Zagłębienie szypułkowe płytkie. Znak posłupkowy bardzo drobny, umieszczony w prawie niewidocz­nym zagłębieniu. Skórka ciemnogranatowa z niebieskim nalotem, cienka, mocna. Miąższ żółty, ścisły, soczysty, aromatyczny, bar 192 dzo dobrze odchodzący od pestki. Pestka średniej wielkości, ni romboidalna, płaska,^ wydłużona, ostro zakończona od strony szy-pułkowej i znaku posłupkowego (tabl. 28, 2).
Owoce dojrzewają zwykle około połowy sierpnia, zaraz po owo­cach Renklody Ulena. Przed zbiorem silnie opadają. Można je zbierać na kilka dni przed dojrzałością konsumpcyjną, gdy je­szcze nie są całe granatowe, czego nigdy nie robi się z owocami innych węgierek.
Owoce deserowe, nadają się również na przetwory, zwłaszcza powidła. Odmiana może być uprawiana we wszystkich rejonach uprawy śliw, zarówno w dużych sadach towarowych, jak i w ogro­dach przydomowych oraz działkowych. Uważana jest za jedną z najplenniejszych.