Węgierka Wangenheima



Ros. — Wiengierka Wangengiejma; ang. i fr. — Prune Wangenheim; czes. — Wangenheimova; niem. — Wangenheims Fruhzwetsche
Odmiana znaleziona została w 1837 r. w ogrodzie Wangenheima w Brieheim koło Gothy. Rozpowszechniona jest zwłaszcza w Tu­ryngii. W Polsce od dłuższego czasu należy do doboru i jest dość ceniona z powodu obfitego owocowania. Znana jest również w Czechosłowacji i Stanach Zjednoczonych.
Drzewo rośnie silnie. Tworzy prosty pień i kulistą, gęstą koro- Drze mę (konieczne prześwietlanie). Konary wzniesione, gałęzie boczne odchodzące pod dużym kątem. Pędy młode cienkie, fioletowo-brunatne, od strony zacienionej zielonkawe, matowe, nieomszo-ne. Pączki drobne, lekko odstające od pędu. Liście średniej wiel­kości, eliptyczne lub jajowate, grube, pomarszczone, o brzegach nieregularnie piłkowanych, lekko wywinięte do góry. Nerwy na dolnej stronie blaszki liściowej owłosione. Ogonek liściowy dość długi, owłosiony, z dwoma drobnymi gruczołami umieszczonymi na różnej wysokości. Kwiaty średniej wielkości, płatki zielon-kawobiałe, wydłużone, odwrotnie jajowate, nie stykające się. Drzewo kwitnie późno. Odmiana samopylna, może zapylać inne odmiany. Drzewo w okres owocowania wchodzi bardzo wcześnie (w 3—4 roku po posadzeniu), owocuje bardzo obficie, przeważnie przemiennie. Przy obfitym zawiązaniu owoców przerzedzanie konieczne, w przeciwnym wypadku owoce są drobne i niezbyt
smaczne. Drzewo wytrzymałe na mróz, a kwiaty — na przy­mrozki wiosenne. Stosunkowo mało wymagające co do gleby i stanowiska. Udaje się dobrze na terenach podgórskich. Na sta­nowiskach chłodniejszych daje również dobre plony. Ze względu na obfite owocowanie odmianę tę należy sadzić na glebach głę­bokich, żyznych.
Owoce średniej wielkości, o ciężarze 30—35 g, kulistoowalne, (nieregularne. Wysokość owocu 4 cm, szerokość 3,7 cm, grubość 3,3 cm. Zagłębienie szypułkowe małe i płaskie. Strona brzuszna owocu ze słabo zaznaczoną bruzdą. Grzbietowa płaska. Znak po-słupkowy mało widoczny. Szypułka cienka, długości około 2,0 cm. Skórka brunatnofioletowa, w stanie pełnej dojrzałości ciemno­granatowa, z jasnoniebieskim nalotem, z równomiernie rozmiesz­czonymi, drobnymi, rdzawymi cętkami, plamkami i kreskami, średnio gruba. Miąższ żółty, przy pestce zielonkawożółty, ścisły, soczysty, o smaku słodkawym, nieco słodszym niż Węgierki Zwy­kłej, u owoców dobrze wyrośniętych łatwo odchodzący od pestki. Pestka jajowata, nieduża, w części przyszypułkowej ścięta, z sze­rokim szwem brzusznym i wystającym żebrem środkowym (tabl. 30, 2).
Owoce dojrzewają na początku września, zwykle około 3 tygo­dni, wcześniej od Węgierki Zwykłej. Transport znoszą dobrze. Owoce nadają się do bezpośredniego spożycia, a także na prze­twory, zwłaszcza susz i powidła. Węgierka Wangenheima zaleca­na jest do sadów towarowych we wszystkich rejonach uprawy śliw. Jest odmianą niezawodną, dającą zawsze najwyższe plony. Również z powodzeniem może być sadzona w ogrodach działko­wych i przydomowych. Ostatnio ceniona również w szkółkar-stwie, ponieważ jej siewki okazały się bardzo dobrymi podkład­kami dla Węgierki Włoskiej.