Węgierka Wielka Cukrowa



Ros. — Wiengierka bolszaja; czes. — Cukrova velkä svestka; niem. — Grosse Zuckerzwetsche
Odmiana pochodzi prawdopodobnie z Europy Zachodniej, gdzie była uprawiana już w połowie XIX wieku. W Polsce znana, ale mało uprawiana, prawdopodobnie z powodu ustępowania plo­nom Węgierce Wczesnej.
Drzewo rośnie silnie. Tworzy koronę kulistą, nieco spłaszczoną, luźną, bogato ulistnioną. W okres owocowania wchodzi średnio wcześnie. Owocuje regularnie, umiarkowanie. Na mróz dość wy­trzymałe, na choroby średnio wrażliwe.
Owoce średniej wielkości lub duże, o ciężarze 35—38 g, jajo­wate, po bokach spłaszczone. Wysokość owocu 4,3 cm, szerokość 3,8 cm i grubość 3,7 cm. Zagłębienie szypułkowe szerokie i płyt­kie. Strona brzuszna z płytką bruzdą, grzbietowa płaska. Znak posłupkowy duzy, żółtawy, umieszczony nieco z boku wierzchoł­ka, w maleńkim zagłębieniu. Skórka ciemnogranatowa z jasnym, niebieskawym nalotem, łatwo odchodząca od miąższu. Miąższ ja-snożółty, szklisty, z jasnymi żyłkami, soczysty, słodki, dobrze od­chodzący od pestki. Pestka duża, wydłużona, od strony znaku posłupkowego lekko zaostrzona (tabl. 29, 3).
Owoce dojrzewają w drugiej połowie sierpnia. Dobrze znoszą transport.
Owoce deserowe, a także dobre na susz. Odmiana może być za­lecana dla ogrodów przydomowych, a także dla sadów towaro­wych.