Węgierka Biihlerthalska



Ros. — Wiengierka bjulskaja; czes. — Bühlskä; fr. — Quetsche de Bühl; niem. — Bühler Frühzwetsche
Odmiana pochodzenia niemieckiego, w 1894 r. wprowadzona do uprawy ze względu na wczesność i dobry smak owoców. Drzewo rośnie silnie. Tworzy koronę wysokostożkowatą, gęstą. Drzewo Kwitnie średnio późno. Odmiana samopylna. W okres owocowa­nia wchodzi średnio wcześnie, owocuje corocznie, dając średnie plony. Drzewo średnio wytrzymałe na mróz i średnio odporne na choroby. Wymaga gleb żyznych, ciepłych, wilgotnych; w nieod­powiednich warunkach owoce są małe, niesmaczne i dojrzewają znacznie później, co obniża ich cenę. Ponadto miąższ nie odcho­dzi od pestki.
Owoce średniej wielkości, o ciężarze 20—30 g, owalne, wydłu- Owoc żone lub jajowate, na obu końcach zaokrąglone. Wysokość owocu 3,7 cm, szerokość 3,1 cm i grubość 3,0 cm. Zagłębienie szypułko­we płytkie lub średnio głębokie, wąskie, z płaskimi brzegami. Strona brzuszna owocu równo zaokrąglona, często lekko spłasz­czona. Płytko zaznaczona bruzda dzieli owoc na dwie symetrycz-części. Strona grzbietowa średnio wypukła. Znak posłupkowy 'eszczony w środku lub z boku najwyższego wzniesienia. Szy-
pułka owocu długości około 1,2 cm. Skórka brunatnofioletowa, pokryta niebieskim nalotem i jasnymi cętkami, dość gruba, łatwo odchodząca od miąższu. Miąższ złotożółty, miękki, soczysty, słod-kowinny, aromatyczny, dobrze odchodzący od pestki. Pestka o ciężarze około 0,8 g, owalna, najszersza przy szypułce, przy znaku posłupkowym silnie zwężona i ostro zakończona. Szew brzuszny wyraźnie wykształcony.
Owoce dojrzewają w końcu sierpnia lub na początku września, a nawet do końca drugiej dekady września, w zależności od stanowiska drzewa. W położeniach wyższych i w klimacie chłod­niejszym dojrzewanie jest opóźnione. Nie należy ich zbierać przed osiągnięciem dojrzałości konsumpcyjnej. Przed zbiorem nie opadają. Dobrze znoszą transport.
Owoce deserowe, na przetwory nieprzydatne (gotowane są bar­dzo kwaśne). Odmiana nadaje się do ogrodów przydomowych.