Renkloda Zielona



Ros. — Rienkłod zielenyj; ang. — Green Gage; czes. — Zelen? renkloda; fr. — Reine Claude Verte, Reine Claude dorée; niem. — Grosse Gr?ne Reneklode
Odmiana pochodzenia bliżej nie znanego, prawdopodobnie w po^ łowię XVI w. przywieziona z Włoch do Francji, skąd rozpo­wszechniła się we wszystkich krajach Europy jako odmiana war­tościowa, odznaczająca się doskonałym smakiem owoców. Istnie­je jednak wiele typów tej odmiany o niejednakowej wartości. Drzewo w młodości rośnie silnie, później średnio silnie. Tworzy Drzewo koronę kulistą, nieco spłaszczoną, zagęszczoną. Rozgałęzienia dru­giego rzędu skierowane'ukośnie ku górze i gęsto pokryte boczny­mi gałązkami. Krótkopędy gęsto rozmieszczone na pędach bocz­nych. Pędy jednoroczne czerwonobrunatne, od strony zacienionej zielone. Pędy starsze pokryte licznymi, jasnymi przetchlinkami, nadającymi im srebrzyste zabarwienie. Pączki liściowe średniej wielkości, kwiatowe duże, kuliste, fioletowobrunatne, lekko od­stające od pędu. Liście ciemnozielone, eliptyczne lub jajowate, przy ogonku klinowato zwężone, na wierzchołku tępo lub ostro zakończone, o brzegach pojedynczo lub podwójnie ząbkowanych. Ogonek liściowy średniej długości, z jednym lub dwoma gruczo­łami umieszczonymi na różnej wysokości. Kwiaty dość duże, średnicy około 35 mm. Drzewo kwitnie średnio późno. Odmiana obcopylna. W okres owocowania wchodzi średnio późno, owocuje dość regularnie, obficie lub średnio obficie. Wymaga gleby cie­płej, żyznej i wilgotnej. Na glebach ubogich i suchych owoce są drobne i miąższ nie odchodzi od pestki. Drzewo jest wytrzymałe na mróz, wrażliwe na moniliozę. Owoce atakowane są przez szkodniki, szczególnie osy, a w okresie deszczów owoce pękają. Owoce średniej wielkości, o ciężarze 30—40 g, zależnym od wa- Owoc runków glebowych i klimatycznych, kuliste lub owalne, na stro­nie przyszypułkowej i na przeciwległym końcu spłaszczone. Wy­sokość owocu około 3,4 cm, szerokość 3,6 cm i grubość 3,3 cm. Zagłębienie szypułkowe wąskie, płytkie, od strony brzusznej owocu bardziej wklęsłe. Szeroka, płytka bruzda z wyraźnym
szwem na stronie brzusznej dzieli owoc na dwie przeważnie nie­symetryczne części. Strona grzbietowa jest równo zaokrągla™ Dość duży znak posłupkowy umieszczony w płytkim zagłębieniu łączącym się z bruzdą przebiegającą na stronie brzusznej owocu. Szypułka długości 1,5—2,0 cm, lekko omszona. Skórka zielon" przechodząca po dojrzeniu w zielonożółtą, z licznymi, biały przetchlinkami otoczonymi zieloną obwódką i jasnoniebiesk"' nalotem. Od strony nasłonecznionej występują różowe punkt; i plamki. Skórka cienka, w pełnej dojrzałości odchodząca miąższu. Miąższ zielonożółty, luźny, soczysty, smaczny, o bard miłym aromacie, dobrze odchodzący od pestki. Pestka mała, owalna, najszersza w połowie wysokości, tępo zakończona przy znaku posłupkowym i przy szypułce, o ciężarze około 1,2 g. Szew brzuszny pestki wyraźny, bruzda natomiast często zrośnięta przy szypułce i przy znaku posłupkowym (tabl. 30, 3). Owoce dojrzewają od końca sierpnia do połowy września. Trzeba je często zbierać, ponieważ są bardzo niszczone przez osy. W tem­peraturze 0—1°C można je przetrzymać do dwóch tygodni. Dość dobrze znoszą transport.
Bardzo dobra odmiana deserowa i przetwórcza (szczególnie kom­poty). Może być uprawiana w sadach towarowych i ogrodach przydomowych na odpowiednich dla niej glebach i stanowiskach. Badania Instytutu Sadownictwa wykazały, że jest to odmiana na­dająca się do uprawy we wszystkich rejonach uprawy śliw w Polsce.