Mirabelka z Nancy



Ros. — Mirabiel naninskaja; fr. — Mirabelle de Nancy; czes. — Mirabelk nancyska; niem. — Mirabelle von Nancy
Stara odmiana francuska, uprawiana w Europie od połowy XVIII wieku. Jak wszystkie mirabelki nie znalazła u nas więk­szego uznania, mimo że należy do najlepszych śliw na kompoty. Drzewo rośnie silnie. Tworzy koronę kulistą. W okres owocowa­nia wchodzi średnio wcześnie i owocuje bardzo obficie, często przemiennie. Odmiana samopylna. Udaje się prawie wszędzie z wyjątkiem gleb suchych. Na mróz i choroby mało wrażliwe. Owoce kuliste lub owalne, drobne, o ciężarze 12—18 g. Skórka złotożółta z białym nalotem i rumieńcem głównie przy szypułce. Na rumieńcu drobne, brunatnoczerwone plamki. Miąższ złotożół-ty, zwarty, bardzo słodki, korzenny, łatwo odchodzący od pestki. Pestka mała, kulista, obustronnie tępo zakończona (tab. 31, 1). Owoce dojrzewają w końcu sierpnia lub na początku września. Podczas suszy dojrzałe owoce łatwo opadają. Dobrze znoszą transport.
Jest to odmiana przerobowa. Owoce, znacznie smaczniejsze od owoców ałyczy, używane są głównie na kompoty. Mirabelka z Nancy może być zalecana do sadów towarowych w pobliżu przetwórni, a także do ogrodów przydomowych i działkowych.