Książę Walii



Ros. — Princ uelskij; ang. — Prince of Wales; niem. — Prinz von Wales
Odmiana wyhodowana w Anglii w 1830 r. W Polsce uprawiana od dawna, ale na niewielką skalę. W Grójeckiem w starych sa­dach występuje pod nazwą Kirka.
Drzewo rośnie średnio silnie lub silnie. Tworzy koronę początko­wo jajowatą, później kulistą, dość luźną. Młode pędy wiśniowo-stalowe, w cieniu zielonkawe. Liście duże, jajowate, szerokie, pofałdowane. Przylistki pierzaste, długo pozostające u nasady liści. Odmiana samopylna. Drzewo wchodzi wcześnie w okres owocowania, owocuje nadzwyczaj obficie, przy należytym pie­lęgnowaniu corocznie. Kwiaty na przymrozki mało wrażliwe. Drzewo na mróz wytrzymałe, na choroby, głównie na moniliozę, wrażliwe. Owoce często gniją na drzewie przed zbiorem. Owoce średniej wielkości lub duże, o ciężarze 35—43 g, kuliste. Wysokość owocu 4 cm, szerokość 3,9 cm, grubość 3,8 cm. Za­głębienie szypułkowe małe. Strona brzuszna owocu z płytką bruzdą. Strona grzbietowa płaska. Znak posłupkowy wyraźny. Skórka czerwona, z silnym niebieskawym nalotem i licznymi, żółtymi lub ciemnoczerwonymi punkcikami. Miąższ zielonkawo-żółty lub złotożółty, bardzo soczysty, o przeciętnym smaku, nie zawsze dobrze odchodzący od pestki. Pestka duża, gruba, w za­rysie szerokoowalna, symetryczna, z żebrami na środku lic (tabl. 30, 1).
Owoce dojrzewają najczęściej w końcu sierpnia i na początku września, niezbyt równomiernie. Transport znoszą dość dobrze. W czasie suszy miąższ brązowieje i owoce szybko się psują. Owoce o średniej wartości smakowej, dobre na przetwory, zwła­szcza na kompoty. Ze względu na obfite owocowanie i wytrzy­małość na mróz odmiana ta może być sadzona w sadach towaro­wych w pobliżu dużych rynków zbytu i w ogrodach przydomo­wych. Do ogrodów działkowych raczej nie nadaje się ze względu na silny wzrost i przeciętny smak owoców.