Królowa Wiktoria



Ros. — Wiktorija; ang. — Queen Victoria; czes. — Viktorie; fr. — Reine Victoria; niem. — Victoriapflaume
Odmiana pochodzenia angielskiego, znana i uprawiana w Anglii już w pierwszej połowie XIX wieku. Obecnie uprawiana szeroko w Europie Zachodniej i Ameryce. W Polsce często spotykana w ogrodach przydomowych i działkowych. W dużych sadach to­warowych nie występuje.
Drzewo początkowo rośnie silnie, później średnio silnie lub na- Drzewo wet słabo. Tworzy koronę nieregularną, kulistą spłaszczoną, ze zwisającymi gałęziami. Gałęzie są kruche i łatwo się odłamują, zwłaszcza przy obfitym owocowaniu. Pędy jednoroczne silne. Kwitnie wcześnie, obficie. Odmiana sarnopylna i jest dobrym za-pylaczem dla innych odmian. W okres owocowania wchodzi bar­dzo wcześnie, niejednokrotnie kwitnie już w szkółce. Owocuje bardzo obficie, w dobrych warunkach corocznie. Przy obfitym owocowaniu konieczne jest przerzedzanie zawiązków. Na mróz niezbyt wytrzymałe, natomiast kwiaty są niewrażliwe na wio­senne przymrozki. Na choroby, zwłaszcza na moniliozę, podatne. Wymaga gleby żyznej, ciepłej, dostatecznie wilgotnej. Owoce duże lub bardzo duże, o ciężarze 36—50 g, owalne lub Owoc jajowate, nieregularne, o zwężonych bokach. Wysokość owocu 5,0 cm, szerokość 3,5 cm, grubość 3,3—3,9 cm. Zagłębienie szy-pułkowe wąskie. Głęboka bruzda dzieli owoc na dwie części, nie­kiedy wyraźnie niesymetryczne. Znak posłupkowy mało widocz­ny, umieszczony w płytkim zagłębieniu. Skórka jasno-pomarań-czowo-żółta z silnym, różowoczerwonym rumieńcem. Rumieniec pokryty niebieskoróżowym lub fioletoworóżowym nalotem. Na skórce, zwłaszcza od strony nasłonecznionej, występują wyraźne przetchlinki i cętki z czerwoną obwódką. Skórka dość gruba, łatwo odchodząca od dojrzałego miąższu. Miąższ jasnożółty lub zielonkawożółty, średnio ścisły, soczysty i słodki, w latach zimnych i zbyt wilgotnych wodnisty, mało smaczny, tylko w owocach wyrośniętych łatwo odchodzący od pestki. Pestka duża, szeroka, z wyraźnymi żebrami i głębokimi bruzdami (tabl. 31, 2).
Owoce dojrzewają najczęściej na początku września, dość nie- Dojrzewanie równomiernie. Podczas deszczu pękają i często na drzewie do- owocu stają plam, zwłaszcza w okresie wietrznym. W chłodni, w temp. 0°C, mogą być przetrzymane 4—6 tygodni. Dojrzałe owoce źle znoszą transport.
Przydatność Owoce zaliczane są do deserowych, znajdują również zastosowa- odmiany n^e w przetwórstwie (na kompoty). Odmiana ta może być upra- wiana na Podkarpaciu i nad morzem na stanowiskach osłonię­tych. Udaje się również w środkowej i zachodniej części kraju na terenach otwartych i słonecznych. Nadaje się do sadów przydo­mowych, a także towarowych.