Plebanka



Ros. — Kiurie; ang. — Vicar of Winkfield; czes. — Pastornice; fr. — Poire de Cure; niem. — Pastorenbirne
Odmiana pochodzenia francuskiego, bardzo stara (ok. 1760 r.), rozpowszechniona w całej Europie. W Polsce przez wiele lat za­lecana do szerokiej uprawy, obecnie mało ceniona. Drzewo Drzewo rośnie początkowo bardzo silnie, później słabiej. Tworzy
koronę wysoką, stożkowatą. W okres owocowania wchodzi śred­nio wcześnie (w 5—7 roku po posadzeniu), owocuje obficie, ra­czej przemiennie. Na mróz niezupełnie wytrzymałe, na parch wrażliwe. Na pigwie rośnie bardzo dobrze.
Owoc Owoce duże lub bardzo duże, o rozmiarach 90—110X70 mm
i ciężarze 200—210 g, wydłużone, butelkowate, na ogół z lekką bruzdą ciągnącą się wzdłuż owocu, przy kielichu zaokrąglone. Skórka sucha, nieco szorstka, szarozielona, delikatnie punktowa­na, czasem z jasnym, brunatnoczerwonym rumieńcem. Ordza-wienie rzadkie w postaci plam. Szypułka dość długa (32 mm), średniej grubości, u nasady mięsista, łukowato wygięta lub na- wet skierowana na bok. Zagłębienie szypułkowe słabo zaznaczo­ne. Kielich duży, z działkami rozłożonymi gwiaździście. Zagłę­bienie kielichowe słabo zaznaczone, lekko ordzawione. Miąższ żół-tawobiały, półmasłowaty, niezbyt się rozpływający, przyjemnie słodki, mało korzenny, dość smaczny. Gniazdo nasienne średniej wielkości, wrzecionowate, komory — wydłużone, wąskie, lekko otwarte. Nasiona długie i wąskie, przeważnie źle wykształcone. Owoce należy zbierać w końcu października. Dojrzałość kon­sumpcyjną osiągają w grudniu. Przechowują się do końca stycz­nia. Do przechowywania w chłodni niezbyt się nadają. Ze względu na dużą wrażliwość na parch, a także mierny smak owoców, które jednak nadają się dobrze na kompoty i susz, Ple-banka jest coraz rzadziej spotykana w sadach. Może być upra­wiana w najcieplejszych rejonach, najlepiej szczepiona na pigwie.