Paryżanka



Ros. — Pariżanka; czes. — Parizanka; fr. — Comtesse de Paris; niem. — Gräfin von Paris
Odmiana pochodzenia francuskiego, otrzymana w 1893 r. przez ogrodnika Williama Foureine w Dreux. Znana w Europie Środ- kowej i Zachodniej. W Polsce zalecana do uprawy w sadach to- warowych, jedynie w cieplejszych rejonach.
Drzewo rośnie początkowo silnie, później średnio silnie. Tworzy koronę wyniosłą, szerokostożkowatą, dość luźną, o gałęziach dłu­gich, słabo rozgałęziających się, średniej grubości, na obwodzie korony zwisających. Kwitnie dość wcześnie i krótko, toteż kwia­ty są narażone na przymrozki. W okres owocowania wchodzi wcześnie, zwykle w 3—4 roku po posadzeniu. Owocuje corocz­nie, bardzo obficie. Na mróz bardzo wrażliwe, prawie nigdy nie porażane przez parch. Udaje się tylko na glebach żyznych i w naj­cieplejszych rejonach kraju. Na pigwie rośnie dobrze. Owoce średniej wielkości lub duże, o rozmiarach 90X70 mm i ciężarze 150—250 g, na glebach słabszych i w okolicach chłod­niejszych niewyrośnięte, jajowate, wyrównane pod względem kształtu. Skórka szorstka, sucha, ciemnozielona, gęsto nakrapia-na ciemnordzawymi cętkami i przetchlinkami, czasem ze słabym, jasnorudym rumieńcem, ordzawiona koło szypułki i kielicha. Szypułka długości około 25 mm, średniej grubości, nieco ukośnie umieszczona na równej powierzchni. Kielich duży lub średniej wielkości, otwarty lub półotwarty. Zagłębienie kielichowe nie­duże, średnio głębokie, ordzawione, o ścianach pofałdowanych. Miąższ kremowobiały lub żółtawobiały, średnio ziarnisty, bardzo soczysty, słodkowinny, lekko aromatyczny, smaczny. Gniazdo na­sienne małe, otoczone nielicznymi komórkami kamiennymi. Ko­mory średniej wielkości. Nasiona bardzo duże, wąskie, z boczną ostrogą (tabl. 25, 1).
Owoce należy zbierać w drugiej połowie października. W zwykłej przechowalni mogą być przetrzymane do lutego. W chłodni, w temp. od +1 do — 1°C, przechowują się dobrze przez 6 mie­sięcy. Transport znoszą dobrze.
Odmiana stołowa i przerobowa. W naszym klimacie owoce czę­sto nie wyrastają należycie i wówczas są niesmaczne. Owoce z drzew szczepionych na pigwie są większe i smaczniejsze. Zale­cana jest do wszystkich typów sadów, ale tylko na najcieplej­szych stanowiskach i żyznych glebach.