Krasanka



Ros. — Gass-Krassan; fr. — Passe Crassane; niem. — Edelcrassane
Odmiana pochodzenia francuskiego (1845 r.). Uprawiana i cenio­na głównie na zachodzie Europy. W Polsce znana, ale bardzo rzadko spotykana.
Drzewo rośnie średnio silnie. Tworzy koronę stożkowatą, luźną, Drzewo z licznymi krótkopędami. W okres owocowania wchodzi wcze­śnie (w 4—5 roku po posadzeniu), owocuje umiarkowanie. Na mróz jest bardzo wrażliwe, na choroby dość odporne. Owoce średniej wielkości lub duże, o rozmiarach 70X70 mm Owoc i ciężarze 120—150 g, kulistostożkowate lub kuliste nieco spłasz­czone, kształtu bergamot. Skórka gruba, matowa, szorstka, sza­rozielona, w pełnej dojrzałości zielonkawożółta, z licznymi drob­nymi przetchlinkami i rdzawymi plamkami. Silne ordzawienie występuje głównie wokół zagłębienia szypułkowego. Szypułka długości około 40 mm, dość gruba, na końcu bardzo gruba. Za­głębienie szypułkowe głębokie, o brzegach mocno pofałdowanych. Kielich dość duży lub średniej wielkości, zamknięty lub pół­otwarty. Zagłębienie kielichowe szerokie, nieregularnie pofałdo­wane. Miąższ biały lub białokremowy, masłowaty, soczysty, winnokorzenny, rozpływający się, bardzo smaczny. Gniazdo na­sienne małe. Komórki kamienne występują koło niego tylko w owocach pochodzących ze stanowisk niezbyt ciepłych. Komory zamknięte, małe. Nasiona liczne, średniej wielkości, wydłużone (tabl. 26, 2).
Dojrzewanie owocu
Dojrzałość zbiorczą owoce osiągają w końcu października, kon sumpcyjną w grudniu. W chłodni przechowują się do marca. Krasanka jest odmianą wybitnie deserową. Z powodu dużych Przydatność wymagań klimatycznych może być u nas uprawiana jedynie na odmiany najcieplejszych stanowiskach w rejonach południowych i po-łudniowo-zachodnich. Szczepiona na pigwie nadaje się dobrze na szpalery na południowych skłonach i przy południowych ścia­nach.