Szarneza



Odmiana pochodzenia belgijskiego. W Polsce długo była w dobo­rze i zalecano ją do dużych i małych sadów w rejonach za­chodnich. Obecnie rzadko spotykana. Drzewo rośnie silnie. Koronę tworzy wąskostożkowatą, gęstą,
0 gałęziach zwisających. W okres owocowania wchodzi średnio wcześnie (w 5—7 roku), owocuje corocznie, obficie. Na mróz wrażliwe, na parch średnio wrażliwe.
Owoce średniej wielkości lub duże, o rozmiarach 65X85 mm
1 ciężarze 130—210 g, jajowato wydłużone, trochę asymetryczne. Skórka zielonożółta, cienka, usiana dużymi, szaropłowymi prze-tchlinkami, czasami od strony nasłonecznionej pokryta słabym, czerwonobrunatnym rumieńcem. Szypułka dość długa, gruba, ukośnie osadzona. Zagłębienie szypułkowe słabo zaznaczone. Kie­lich półotwarty lub otwarty. Zagłębienie kielichowe dość głębo­kie. Miąższ żółtawobiały, bardzo delikatny, rozpływający się, so­czysty, słodkowinny, aromatyczny, smaczny.
Owoce zbiera się w trzeciej dekadzie września. Dojrzałość kon­sumpcyjną osiągają w drugiej dekadzie października. Przecho­wać je można do listopada.
Może być zalecana do sadów towarowych i amatorskich, ale tyl­ko w najcieplejszych rejonach kraju i na najlepszych stanowi­skach dla grusz.