Pitmaston



R0S. — Pitmaston; ang. — Pitmaston* czes. — Pitmastonska
Odmiana pochodzenia angielskiego. W Polsce dawniej zalecana do uprawy szczepiona na pigwie, obecnie rzadko spotykana poza kolekcjami. Drzewo rośnie silnie. Koronę tworzy nieregularną, stożkowatą, a w starszym wieku kopulastą. W okres owocowania wchodzi wcześnie, owocuje bardzo obficie, przeważnie corocznie. Na mróz wrażliwe, na parch mało wrażliwe.
Owoce duże lub bardzo duże, o rozmiarach 95X75 mm i ciężarze 160—300 g, wydłużone, jajowate. Skórka cienka, zielonożółta, w czasie dojrzewania cytrynowożółta, pokryta licznymi, brązo-wordzawymi plamkami. Szypułka średniej długości, gruba. Za­głębienie szypułkowe bardzo słabo zaznaczone. Kielich półotwar­ty. Zagłębienie kielichowe płytkie. Miąższ żółtawobiały, soczysty, delikatny, rozpływający się, słodkokwaskowaty, smaczny, a na­wet bardzo smaczny.
Owoce zbiera się najczęściej w końcu września lub w pierwszych dniach października. Dojrzałość konsumpcyjną osiągają w pierw­szej dekadzie października. Przechować je można do końca października.
Z powodu dużej wrażliwości na mróz i szybkiego przejrzewania owoców jest mniej przydatna dla sadów towarowych niż Luka-sówka. Może być sadzona w ogrodach amatorskich, ale tylko w najcieplejszych rejonach kraju.