Melba



Odmiana kanadyjska, uzyskana w Stacji Doświadczalnej w Otta­wie. Jest to siewka odmiany Mclntosh otrzymana w warunkach swobodnego zapylenia. Pierwsze owoce opisano w 1924 r., a już w 1927 r. odmianę wyróżniono srebrnym medalem.
Drzewo rośnie średnio silnie, tworzy koronę kulistą. Kwitnie Drzewo wcześniej od odmiany Mclntosh. Wcześnie wchodzi w okres owo­cowania (3—5 rok), ale owocuje co drugi rok. Wskutek wyda­wania bardzo obfitych plonów duży jest odsetek owoców niewy-rośniętych. Jest bardzo wytrzymałe na mróz, co potwierdza ma­sowa uprawa Melby w pobliżu Moskwy.
Owoce średniej wielkości, kulistostożkowate, lekko kanciaste Owoc przy zagłębieniu szypułkowym, zwężające się w kierunku kieli­cha. Skórka lekko tłusta, gruba, zielonkawożółta, często zielon­kawa, częściowo pokryta rozmytym, żywym, karminowomalino-wym rumieńcem, który na drobniejszych owocach bywa wy­raźnie prążkowany, oraz matowym nalotem o odcieniu lekko fio­letowym. Szypułka średniej długości lub długa. Zagłębienie szy­pułkowe lejkowate, głębokie. Kielich mały, zamknięty. Zagłębie­nie kielichowe płytkie, pofałdowane. Miąższ biały, bardzo soczy­sty, słodkowinny, o landrynkowym aromacie, bardzo smaczny.
Gniazdo nasienne duże, komory otwarte, nasiona liczne, duże, wydłużone i ostro zakończone (tabl. 2, 2).
Owoce dojrzewają w drugiej połowie sierpnia. Transport znoszą żle.
Melba ma owoce za słabo zabarwione, znaleziono jednak kilka mutantów o owocach pokrytych silnym rumieńcem (Melba Red — Kanada 1941 r., Red Melba — Kanada, Stone i Wellington, 1959 r.). Melba, a zwłaszcza jej sport Red Melba, może być upra­wiana w pobliżu dużych rynków zbytu i w ogrodach przydo­mowych.