Bergamota Czerwona Jesienna



Ros. — Biergamot krasnyj; czes. — Anglická bergamotka; fr. — Berga­motte d'automne; niem — Rote Bergamotte, Rote Dechantsbirne
Odmiana nieznanego pochodzenia, zdaniem niektórych pomolo­go w uprawiana już w starożytnym Rzymie. W Polsce dawniej należała do doboru i była szeroko uprawiana. Drzewo rośnie początkowo silnie, później słabiej. Tworzy koronę Drzewo rzadką, wzniesioną, odwrotnie stożkowatą. W okres owocowania wchodzi średnio późno (ok. 8 roku), owocuje obficie, częściowo przemiennie. Na mróz średnio wytrzymałe, na parch więcej niż średnio wrażliwe.
Owoce małe lub średniej wielkości, o rozmiarach 40X50 mm Owoc i ciężarze 40—80 g, kuliste lub kuliste spłaszczone. Skórka szor­stka, zielonożółta, usiana rdzawymi punktami, ze słabym, mato­wym, rozmytym rumieńcem. Szypułka długa, dość gruba, wygię­ta. Zagłębienie szypułkowe płytkie i niezbyt szerokie. Kielich otwarty. Zagłębienie kielichowe głębokie i szerokie. Miąższ biały lub różowobiały, gruboziarnisty, dość soczysty, o delikatnym za­pachu, winnosłodki, smaczny (tabi. 19, 2).
Owoce zbiera się najczęściej w połowie września. Przechowują się Dojrzewanie
do 4 tygodni. owocu
Do sadów towarowych obecnie się jej nie zaleca. Do ogrodów Przydatność amatorskich również mało przydatna ze względu na dość dużą odmiany wrażliwość na parch.