Bera Słucka



Odmiana białoruska, w Polsce mało znana. Jest badana w do świadczeniach porównawczych jako przewodnia dla grusz.

Drzewo rośnie silnie. Tworzy koronę szerokostożkowatą, mocną, średnio zagęszczoną. W okres owocowania wchodzi średnio późno (ok. 8 roku), owocuje corocznie, obficie. Na mróz w pełni wy­trzymałe, na parch niewrażliwe.
Owoce średniej wielkości, o rozmiarach 65X70 mm i ciężarze 120—160 g, szerokostożkowate lub jajowate, trochę guzowate. Skórka gruba, złotożółta, pokryta na znacznej części owocu bru-natnoczerwonym rumieńcem i licznymi, rdzawobrunatnymi pun­ktami. Szypułka średniej długości, dość cienka. Zagłębienie szy-pułkowe płytkie. Kielich mały, półotwarty. Zagłębienie kielicho­we niezbyt głębokie, średnio szerokie. Miąższ żółtobiały, twardy, średnio soczysty, winnosłodki, aromatyczny, średnio smaczny. Owoce zbiera się w trzeciej dekadzie września. Do konsumpcji nadają się w październiku i listopadzie. Przechować je można do końca listopada.
Do sadów towarowych mało przydatna ze względu na mierny smak owoców. Przedstawia pewną wartość jako odmiana amator­ska w północno-wschodnich rejonach kraju, gdzie innych szla­chetniejszych odmian grusz nie można uprawiać .